Świat spojony deszczem
dostaję jako obraz jawny, prosty i nie podlegający ocenie.
Jak w czystości relacji z eterem
patrzeć na innych i wyzwalać w sobie energię
spontaniczność –
Złoty Standard Młodzieńczości.
[I am of no particular race…]
I am of no particular race.
I am of the human race, a man at large in the human world preparing a new race.
I am of no specific region.
I am of earth.
I am of no special field.
I am of the field of being.
–Jean Toomer
[źródło: http://bit.ly/2kgrROq ]
Profesorowie żyją
Szacunek, jakim się ich darzy, bardziej niż z uznania osiągnięć wynika z podziwu dla sukcesu odniesionego zawsze w tej samej, niełatwej dziedzinie – praktycznym i społecznie przydatnym użytkowaniu nie tyle inteligencji, co wrażliwości. Czytaj dalej „Profesorowie żyją”
Profesorowie rozmawiają
Taki widok napełnia mnie spokojem, kiedy widzę dwóch starszych jegomości, ubranych niezbyt bogato, ale elegancko, którzy krążą w wolnym tempie po kampusie uniwersytetu Czytaj dalej „Profesorowie rozmawiają”
Profesorowie umierają
Klepsydry tak często pojawiają się na murach uniwersytetu, iż mogłoby się wydawać, że umieranie jest wpisane w etos akademicki. Czytaj dalej „Profesorowie umierają”
Istnienie poza czasem
W kultowej komedii pt. „Dzień Świstaka” grany przez Billa Murray’a dziennikarz Phil zostaje uwięziony w pułapce czasu – każdy kolejny dzień jest tym samym, drugim dniem lutego. Nawet liczne próby samobójcze nie są w stanie go uwolnić. Udaje mu się wyzwolić dopiero wtedy, gdy zaczyna żyć dla innych, wykorzystuje produktywnie każdy (ten sam) dzień i porzuca swoje rozdmuchane ego – tak jakby tajemna siła, która uwięziła Phila mówiła mu, żeby żył tym, co jest „teraz”.
Fabuła filmu przywodzi na myśl jedną z zasadniczych idei buddyzmu – ideę porzucenia ego po uświadomieniu sobie bezczasowego charakteru teraźniejszości.
SŁOWO JEST WIRUSEM 
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.