Tag: kryzys

Crisis Looming

          in a style of XIXth century poetry

 

          Was waiting long for words to rot,

while feeding hatred for them.

          Time hid the life, only fear I’ve got –

he was my playtime’s warden.

 

          Time gave us plagues and burned our trees,

stacked all the thoughts boringly.

          I guess all times have timely whims,

which make them roar splendidly.

 

          – ‘Tis was no time, for it’s a lie!

We’re all now wrecked by listlessness.

          And stupid wisdom dares to try

to call it our „dailiness”.

Kryzys nadciąga

            w stylu XIX-wiecznej poezji

 

            Czekałem długo na słów przegnicie,

karmiąc wobec nich nienawiść.

            Czas wzmagał lęk i chował życie,

wciąż dając mi się bawić.

 

            Czas dawał plagi i palił lasy,

i myśli spiętrzał nudnie.

            Widocznie tak to wszystkie czasy

straszno wciąż grzmią i cudnie.

 

            – Żadne to czasy, gdy czas to mara!

Wyniszcza nas wciąż bierność!

            A nasza głupia mądrość stara

przezywa ją „codzienność”.